Akt 3: Król Głupców

Ci, którzy nie wyciągają wniosków z przeszłości, są skazani na jej powtarzanie.

Stephen King "Mroczna wieża"

Czasami przeszłość nie chce odejść. Stoi przy nas i mówi: Jeszcze tu jestem.

Agata Christie "Po pogrzebie"

Kilka godzin wcześniej.

   Wang Fu, ostatni z wielkich Strażników miraculów, siedział ze skrzyżowanymi nogami na starej, wytartej bambusowej macie rozłożonej w jego salonie. Starzec usilnie próbował wyciszyć umysł i odprężyć ciało, jednak za każdym razem gdy zamykał oczy, wracały do niego wspomnienia ostatniej nocy- potężna bestia niepodobna do niczego, z czym wybrani przez niego bohaterowie mierzyli się do tej pory. Chociaż stwór nie grzeszył urodą, nie wygląd Scorpiusa wstrząsnął Strażnikiem, a sposób w jaki powietrze wokół niego drgało, jakby naładowanie dziwną energią; oraz głos, który Fu usłyszał na ułamek sekundy, gdy zbliżył się do akumy. Ciepły i pełen mocy baryton, którego nie pomyliłby z żadnym innym, chociaż ostatnio słyszał go ponad sto lat temu…

   Odrzucił od siebie tą niedorzeczną myśl. To nie może być On. To niemożliwe. Podobnych jemu jest pewnie tysiące, a ty, stary durniu, dajesz się ponieść wyobraźni. Podniósł się z podłogi, stękając z wysiłku gdy jego stare kości wyraziły dezaprobatę. Fu spróbował podeprzeć się prawą ręką, ale niefortunnie dotknął jednej z brunatnych plam, które pozostały po prowizorycznym gabinecie medycznym. Krew Czarnego Kota. Krew ilu ludzi musi zbroczyć twoje ręce, byś w końcu czegoś się nauczył? Przez chwilę Fu był pewien, że słyszy szept, niski pomruk niosący się po małym mieszkaniu jak dym w pożarze. Szybko jednak zmusił się do odepchnięcia od siebie wrażenia. Herbata, tego mi potrzeba. Ukoi nerwy, przywróci spokój. Starzec poczłapał do niewielkiej, ale schludnej kuchni i postawił czajnik nad palnikiem. Gdy błękitne płomienie zaczęły lizać jego metalowy spód, Fu sięgnął po puszkę z herbatą, która od razu wydała mu się zbyt ciężka. Nie zdziwił go widok śpiącego w listkach melisy i tymianku małego, zielonego kwami. Wayzz pochrapywał cicho, wprawiając suche liście w ruch, błogo nieświadom niczego, co działo się wokoło. Zawsze tak robił, gdy potrzebował regeneracji, albo coś wyjątkowo go zdenerwowało. On też to wyczuwał- budzące się do życia zło, które od setek lat czuwało na straży uśpionego nieporządku.

   Strażnik odłożył puszkę na miejsce najdelikatniej jak potrafił, po czym sięgnął po inną. Był właśnie w trakcie wsypywania jej do małego imbryczka, gdy ciszę zakłóciło ciche, nieśmiałe pukanie. Fu odłożył puszkę i skierował się w stronę drzwi wyjściowych. Był słoneczny poranek, na chwilę przed programem, w którym Nadja przekaże widzom historię Leo, a Alec zorganizuje Festiwal Żałości na oczach nieszczęsnej żony zmarłego komika. Nic nie zapowiadało kolejnego ataku. Nic nie zapowiadało nadchodzącego gościa.

   Staruszek spojrzał przez wizjer w drzwiach i zobaczył chłopca. Małego, na oko sześcioletniego. Przydługie, kruczoczarne włosy sterczały we wszystkie strony spod zbyt dużej czapki z daszkiem i dużym symbolem naszej Wybawicielki, Niesamowitej Biedronki. Drobną buzię zdobił szeroki uśmiech, jakby chłopiec właśnie miał dostać długo wyczekiwany prezent. Oczy skrywał cień rzucany przez daszek basebolówki, ale można się było w nich spodziewać tego samego wyrazu radosnego zniecierpliwienia. Fu otworzył drzwi i stanął twarzą w twarz z przybyszem.

-Witaj, młodzieńcze, w czym mogę ci pomóc?- Posłał gościowi najprzyjaźniejszy uśmiech, ignorując głośny pisk czajnika nawołujący z kuchni. Zaraz się tym zajmie, mały pewnie się zgubił…

-Szukam pana Fu.- Chłopiec odpowiedział z właściwą małym dzieciom, komicznie staranną dykcją, nie unosząc głowy.

-W takim razie, znalazłeś go… mnie.- Fu starał się zignorować złe przeczucia które z każdą chwilą zaczynały w nim narastać. Dopiero teraz zauważył, że mały stoi w bezruchu, nie kiwając się na boki lub wiercąc jak wszystkie sześciolatki. A może tylko mu się wydaje? To pewnie nic takiego, tylko paranoja starego dziada.

Pierwszy z Ostatnich Błędów starego mistrza.

-Wiem.- Szeroki uśmiech zmienił się nieznacznie. Stał się bardziej stonowany, dojrzały. Gość uniósł lekko głowę, krzyżując spojrzenie skośnych oczu starca ze swoim i serce strażnika miraculów przeszyła parząca igła przerażenia. Ignorując  reakcję na swoje przybycie, chłopiec wyminął starca w drzwiach i niespiesznie wkroczył do środka. Wbrew wszelkiemu rozsądkowi czy logice, Fu poczuł jak jego stare nogi niosą go w ślad za intruzem. Prawie krzyknął z zaskoczenia i strachu, ale ta sama siła, która wprawiła jego kończyny w ruch, zatkała mu usta. Chłopiec przed nim zdawał się nie zauważać toczącej się za nim usilnej walki.  

   Zanim Fu zorientował się, co się dzieje,  jego nogi znów zamarły w bezruchu. Gdy obcy odwrócił się w jego stronę, Strażnik nie stanął naprzeciw dziecka, a dorosłego mężczyzny. Na oko trzydziestoletni, dobrze zbudowany i tak wysoki, że wydawał się dotykać sufitu głową, przyglądał się staruszkowi z mieszanką pogardy i rozbawienia. Po przemianie wciąż miał czarne włosy, chociaż dłuższe i schludnie ułożone, a jego usta rozciągały się w tym samym lekkim uśmieszku, ale Fu nie byłby w stanie uwierzyć, że to ta sama osoba, gdyby nie czerwona czapka z daszkiem wciąż zdobiąca skronie przybysza i lśniące delikatnym blaskiem złote oczy. W połączeniu z czarną koszulą i idealnie wyprasowanymi, czarnymi spodniami, oraz długim, złotym szalem luźno owiniętym wokół szyi czapka wyglądała absurdalnie, ale Mężczyzna wydawał się tym nie przejmować. Cierpliwie pozwolił starcowi dobrze się sobie przyjrzeć, po czym odwrócił się i dotarł do głównego pokoju, w którym Fu przyjmował klientów. Zobaczywszy brunatną plamę na podłodze, uśmiechnął się nieznacznie szerzej. Nie planował tego, ale widok pazurów jego cudownego łowcy zagłębiających się w ciało tych jakże irytujących ‘bohaterów’ sprawił mu niemałą radość. Oczywiście, że przylecieli prosto do niego, starzec jest jedynym wsparciem na jakie mogą liczyć… chociaż już niedługo. Ta myśl rozpromieniła jego twarz jeszcze bardziej. Bardzo, bardzo niedługo.

Wykorzystując fakt, że ‘gość’ skupił swoją uwagę na czymś innym,  strażnik rzucił się w kierunku drzwi wyjściowych. Z całej siły nacisnął klamkę, ale ta ani drgnęła. Natychmiast ją puścił, czując jak metal parzy jego dłoń. Fu z niedowierzaniem obejrzał swoją rękę, teraz czerwoną i usianą bąblami jakby włożył ją do wrzącego oleju. W ostatnim akcie desperacji złapał za pęk kluczy w kieszeni i zdrową dłonią wcisnął jeden z nich w zamek. Przekręcił go z łatwością, przez chwilę mając nadzieję na ucieczkę, którą rozwiał fakt, że po chwili trzymał nie okrągłą główkę a stopiony kawałek metalu, którego reszta tkwiła w zamku. Z rozpaczą patrzył jak żarzące się krople skapują na podłogę i wypalają dziury w wykładzinie.

Za plecami Ostatniego Strażnika rozległ się ciepły, szczery śmiech, który postawił wszystkie jego włosy dęba. Dał się przechytrzyć i zamknąć we własnym domu jak zwierzę w klatce.

       Złoty Mężczyzna przypatrywał się poczynaniom zniedołężniałego starca ze szczerym rozbawieniem.

-Daruj sobie, …Wang, dobrze pamiętam?- Na dźwięk własnego imienia Strażnik odwrócił się powoli i niepewnie spojrzał na Złotego Mężczyznę. -Znacznie lepiej.- Przybysz brzmiał jak opiekunka rozmawiająca z wyjątkowo opóźnionym dzieckiem, któremu udało się samodzielnie trafić łyżką do ust.- Ach, Wang*. Cóż za cudowne imię! Budzi podziw, respekt! Imiona mają wielką moc, wiesz? Jaka szkoda, że w twoim nie było jej dość, byś stał się jego godzien.- Złote oczy nie przestawały przewiercać Fu wzrokiem, ciekawe czy starzec jakkolwiek zareaguje. Czy odbije piłeczkę? Czy po prostu pozwoli walnąć się nią prosto w jaja i będzie próbował ukryć łzy bólu? Przez chwilę panowała cisza, którą przerwał Wang we własnej, pomarszczonej osobie.

-Ni-nie wiem kim, lub czym, pan jest, ani skąd zna pan moje imię…- To zdanie nie wywołało tyle śmiechu ile powinno, raczej irytację. Gość przewrócił oczyma z rozczarowaną miną.

-Naprawdę wierzysz że to kupię? Mee amice, to tak jakby próbować przekonać lwa by cię nie zjadał, bo jesteś marchewką! Ale jeśli wolisz iść w zaparte, z radością odświeżę ci pamięć.- Rozłożył ręce i cały świat wokół nich na chwilę rozwiał się w gęstym, gryzącym dymie. Przytulne podwoje jego mieszkania zastąpiły nagie szczyty gór i zmrożony śnieg. Wiatr wył przeraźliwie, prawie wytrącając Fu z równowagi. Gdy rozejrzał się wokoło, prawie ugięły się pod nim kolana.

-Nie. Nie możliwe. To nie może być…- Twarz Fu wykrzywił grymas przerażenia. Starzec zaczął powoli się cofać, jakby chciał uciec przed wznoszącą się przed nim Świątynią Strażników. Po raz pierwszy od ponad stu lat patrzył na dobrze mu znane, wysokie budynki o charakterystycznych dachach osaczone grubym murem, któremu niestraszny był nieustanny wicher i śnieżyce…

-Ale wystarczyło jedno przeklęte, naiwne dziecko, by obrócić je w proch. Zgadza się, amice?- Złoty Mężczyzna wydawał się nie czuć dojmującego chłodu, ani nie zauważać wiatru, który zerwał mu z głowy durną czapkę i rozczochrał kruczoczarne włosy. Z rozbawionym uśmiechem przyglądał się tańczącym po twarzy starca emocjom. Raz wirował na niej szok, raz kamieniała ze strachu. A to dopiero początek! Nachylił się nad skuloną postacią w czerwonej koszuli i objął Fu ramieniem w geście tak przyjacielskim, a przez to niespodziewanym, że zdołał się przebić przez burzę myśli i uczuć odcinających starucha od rzeczywistości. Fu spojrzał na niego zdziwiony, jakby właśnie wyrwał go z głębokiego snu.     

-Witaj w domu, Mały Wangu.- Nie pozwolił starcowi postąpić ani kroku w tył. Zamiast tego lekko, lecz stanowczo popchnął go w stronę bramy.

-Nie. Nie nie nienienie… ja…ja już pamiętam. Tak, przypomniałem sobie… zabierz mnie stąd…proszę.- Łatwość, z jaką Fu się poddał była jeszcze bardziej rozczarowująca niż wcześniejsze powitanie. Tyle tylko, że Złoty Mężczyzna jeszcze z nim nie skończył. Czuł się jak Duch Przyszłych Świąt, który zamiast nawracać, postanowił strącić Scrooge’a w otchłań szaleństwa. Zamiast wypełnić serce dobrocią, przebić je lodowatym strachem i palącym poczuciem winy. Uśmiechnął się na tę myśl i jeszcze mocniej zacisnął dłoń na kruchym ramieniu. Wolną ręką wskazał na ciemny kształt w oddali, ledwo widoczny w śnieżnej zamieci.

Otulona ciemnym płaszczem zgarbiona postać słaniała się w coraz mocniejszych podmuchach wiatru. Ziemia zdawała się uparcie ciągnąć ją ku sobie, w końcu przewracając biedaka na kolana. Po chwili zmagań i bezowocnej próbie wstania, obcy poddał się i pozostał na ziemi, drżąc z zimna i zmęczenia. Żałosny widok na sekundę poruszył serce Wanga, za co mężczyzna od razu się zbeształ. Jesteś równie naiwny i głupi co wtedy.

-Nie, Wang. Współczucie to oznaka czegoś znacznie gorszego od głupoty. Dobroci.- Fakt, że Intruz potrafił czytać mu w myślach zdziwił go znacznie bardziej, niż był powinien.

-W dobroci nie ma nic złego. To szlachetna cecha bohatera!- Hardo spojrzał w oczy górującemu nad nim mężczyźnie, licząc, że jego nagły przypływ odwagi zbije go z tropu. Zamiast zobaczyć zaskoczenie, spotkał w złotych ślepiach potwora jedynie pobłażliwe rozbawienie. Równie dobrze mógłby patrzeć na szczeniaka bawiącego się z własnym odbiciem. Odwagę zastąpił gniew. Powykrzywiane reumatyzmem palce zacisnęły się w pięści, gotowe do zadania ciosu, który nigdy ni padnie. Na widok wściekłości starca, złotooki roześmiał się prosto w rozoraną zmarszczkami twarz.

-Dobroć to cecha trupów. Nie przyznasz mi racji, to oczywiste, ale pomyśl przez krótką chwilę o swoich cennych bohaterach: czy ich wrodzona dobroć pozwoli z zimną krwią mordować kolejnych przemienionych cywilów? Czy też powoli zniszczy ich od środka jak nowotwór? Życzliwość jest zdolna obrócić w ruinę serce a, w niektórych przypadkach…- Znowu się zaśmiał, patrząc prosto w ciemne oczy Fu.- W szczególnych przypadkach nawet liczące setki lat klasztory.- Złote źrenice przeniosły się na coś w okolicy bramy wejściowej, uwalniając Mistrza Fu od swojego palącego spojrzenia. Strażnik nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo paraliżował go ich blask, zupełnie jakby złote palce zaciskały się na jego każdym mięśniu i unieruchamiały go. Wbrew samemu sobie podążył za przykładem Intruza i spojrzał w stronę bramy, chociaż doskonale wiedział, co zobaczy.

   Mała, owinięta czerwoną szarfą postać z trudem pokonywała tańczące na wietrze zaspy śniegu, zaskakująco szybko skracając odległość dzielącą ją od klęczącego w śniegu człowieka. Obcięty na krótko chłopak o ciemnych, skośnych oczach dopadł do nieznajomego i stanął twarzą w twarz z najdziwniejszym mężczyzną jakiego w życiu widział. Pomarszczona, lekko obwisła skóra miała nietypowy dla tutejszych ludzi, różowy odcień. Miał wąski nos i jasne oczy, a jego twarz wydawała się chłopcu zbyt podłużna. Najdziwniejszy jednak był jego wzrost- z daleka nie było to tak dobrze widoczne, ale nawet na klęczkach i skulony, mężczyzna miał głowę prawie na tej samej wysokości co on.

Na widok młodego mnicha nietypowy przybysz uśmiechnął się na tyle, na ile pozwoliły na to ściągnięte mrozem mięśnie twarzy. Z trudem wyciągnął chudą dłoń w żałosnym, zdesperowanym geście. Jego usta poruszyły się, ale wiatr porwał słowa zanim dotarły do uszu chłopca. Na szczęście dla zbłąkanego wędrowca- bo tym zdaniem chłopca musiał być ów mężczyzna- Wang Fu nigdy nie zostawiłby człowieka w potrzebie. Bez chwili wahania pomógł nieznajomemu wstać i zabrał go do Świątyni Strażników, w których poczet młody  miał niedługo wstąpić.

Wang wprowadził starszego mężczyznę przez bramę i do głównego budynku. Gdy ciężkie, okute żelazem drzwi oddzieliły ich od lodowatej zamieci na zewnątrz, pomógł mu usiąść pod jednym z filarów. Starzec dyszał ciężko, a jego chude, długie ciało drżało z zimna, ale ponownie obdarzył chłopca uśmiechem, tym razem pełnym wdzięczności. Ku zdziwieniu małego mnicha odezwał się w dziwnym, melodyjnym języku.

- Gratias ago, iuvenis. Dei, valde frigidius ibi est!*- Potarł przedramiona, próbując choćby trochę się rozgrzać. Widząc to, Wang zsunął z ramienia czerwoną, szeroką szarfę i podał gościowi. Chociaż mężczyzna nie mówił w jego języku, chłopiec doskonale go rozumiał. Ruchem dłoni- w porównaniu z wielką ręką starca wydawała się śmiesznie mała- nakazał mu zostanie na miejscu. Później uniósł złożone w miskę dłonie do ust i przechylił, pokazując że zaraz przyniesie mu coś do picia. Dziwny gość wydawał się rozumieć go równie dobrze. Skinął lekko głową i oparł się plecami o bogato zdobiony filar. Wang uśmiechnął się szeroko i popędził ile sił w nogach do jadalni, zostawiając lisa w kurniku.

Czekał aż woda w niewielkim imbryku się zagotuje gdy ze Skarbca Cudów- miejsca, gdzie przetrzymywano wszystkie miracula- dobiegł go potężny huk. Chwilę później usłyszał okrzyki mnichów i brzęk stali ich mieczy.

-Qīn rù zhě*! Wēi xié*!-  Intruz?! W Świątyni?! Musiał jak najszybciej ostrzec starszego pana w nawie wejściowej! Zapomniawszy o imbryku popędził do otwartych drzwi jadalni, ale w ostatnim momencie zawahał się, usłyszawszy coś jeszcze- dziwny, niski ryk. Nie kojarzył się z dźwiękiem, które mogłaby wydać z siebie żywa istota, ale jednocześnie był niesamowicie znajomy. Dopiero gdy złoto- ruda fala ognia wypełniła korytarz, chłopiec zrozumiał, co się działo. Odruchowo zamknął drewniane drzwi, które nie zapewniłyby mu ani chwili porządnej ochrony i zaraz rzucił się do ucieczki. Wybiegł drugim wyjściem, prowadzącym do części przeznaczonej wyłącznie dla pełnoprawnych mnichów. Nie przejmował się karą- przecież to był nagły wypadek! Zatrzasnął za sobą kolejne drzwi, tym razem grubsze, obite stalą i pięknie zdobione. Gdy w końcu poczuł się bezpieczniej, mały Wang rozejrzał się wokoło i z przerażeniem zrozumiał, że nie ważne jak błahy byłby powód jego wtargnięcia do tej części Świątyni, nikt by go nie ukarał. Nie pozostał ani jeden dorosły zdolny to zrobić. W kamiennym korytarzu leżały co najmniej trzy nieruchome ciała. To najbliżej chłopca- jeszcze kilka chwil temu mnich imieniem Láiáng- nie miało prawej ręki, w której mężczyzna musiał dzierżyć miecz. Napastnik nie rzucił jej jednak tak po prostu na bok. Jego własne ostrze przechodziło przez twarz pomiędzy oczami, z dłonią wciąż zaciśniętą na rękojeści, dyndającą jak upiorny brelok. Dalej leżeli bracia-  Mǎléikèi i Lāfǎo- młodzi i identyczni, niedawno udało im się zakończyć szkolenie, z czego byli strasznie dumni. Wang pamiętał jeszcze jak radośnie biegali po części przeznaczonej dla pretendentów, udając wielkich wojowników i okładając się kawałkami bambusa. Teraz ich nieruchome ciała zastygały w nienaturalnych pozycjach- jeden z plecami zgiętymi w kilku miejscach, jakby ktoś postanowił wykorzystać go zamiast kartki do robienia origami. Drugi z początku wydawał się wyglądać zwyczajnie, ale głowa, a przynajmniej to co z niej zostało, nie pozostawiała żadnych złudzeń. Ktoś nie tyle uderzył, co rozgniótł o ją o ścianę jak robaka. Jakby to nie wystarczyło, na bladej twarzy mnicha wypalony był dziwny, przypominający naprawdę krzywą gwiazdę kształt- odcisk prawej dłoni. Oko, którego dotknęła owa ręka było pęknięte. Galaretowaty płyn spłynął po policzku, gdzie ściął się w wysokiej temperaturze jak białko jajka. Chłopiec nie potrafił uwierzyć w to, co widział. Przecież mnisi byli mistrzami sztuk walki a Świątyni strzegły pradawne zaklęcia które podobno rzucił sam Twórca Miraculów! Nikt nie mógł się tu dostać, a tym bardziej pokonać legendarnych strażników! Ale co jeśli jednak mu się udało? Co jeśli zaraz położy swoje łapska na magicznych przedmiotach, które niosą ze sobą niewyobrażalną potęgę? Wang Fu może nie był jeszcze strażnikiem, ale nie zamierzał na to pozwolić. Wbrew strachowi popędził do Skarbca Cudów, gotów oddać życie za kilka magicznych błyskotek, których nigdy tak naprawdę nie chciał pilnować.

Skarbiec wyglądał jeszcze gorzej niż korytarze. Napastnik najwyraźniej znudził się walką wręcz i potraktował większość obrońców ogniem- ich zwęglone szczątki stopiły się w jedną, krwawą masę. Ci, których nie dosięgnęły płomienie, leżeli na ziemi w kawałkach jak upiorne puzzle. Wang, który powoli otrząsał się z pierwszego szoku, czuł jak do oczu zaczynają mu napływać łzy, a jego oddech staje się urywany. Zaczynał panikować, chociaż mistrz Zhé Rén zawsze powtarzał że ‘spokój jest największym sprzymierzeńcem strażnika’. Nie byłby dumny, gdyby mnie teraz zobaczył. Chłopiec zacisnął powieki, próbując odgonić łzy, ale niesforne krople i tak pociekły po pulchnych policzkach. Gdyby został tak na choćby chwilę dłużej, pewnie na dobre by się rozpłakał, ale nagły hałas odwrócił na chwilę uwagę chłopca od własnego strachu. Odwrócił się do jego źródła i stanął twarzą w twarz z potworem, który wymordował wszystkich dorosłych- i może też dzieci- w Świątyni. Wang spodziewał się pokrytej łuskami bestii o ogromnych kłach, smoka albo innego dziwadła. To, co zobaczył było w pewien sposób jeszcze gorsze.

Wysoki, lekko opalony mężczyzna, który górował nad nim jak posąg jakiegoś nieznanego, okrutnego bóstwa, może i nie miał już siwych włosów, a jego ciało nie było naznaczone zmarszczkami, ale obca uroda nie pozostawiała złudzeń. Oto stał przed nim przemarznięty starzec, którego Wang dobrowolnie wpuścił w progi świętego miejsca. Na umięśnionych rękach miał wciąż jeszcze świeżą krew mnichów. Pośród karmazynowych smug po jego skórze nieustannie pełzał lśniący, złoty ptako-podobny stwór. Jakby roztopione złoto spływało mu po ramionach. Wang doskonale wiedział, co znaczy ów tatuaż. Śmierć. Chłopiec cofnął się o kilka kroków, rozpaczliwie szukając wzrokiem drogi ucieczki. Mężczyzna uśmiechnął się w ten sam ciepły, życzliwy sposób, co gdy Wang zostawił go pod filarem by przynieść mu herbaty, jeszcze bardziej upodabniając się do swojej poprzedniej, niegroźnie wyglądającej postaci.

-Witaj, Wang. Przyniosłeś może tej herbaty? Naprawdę zaschło mi w gardle.- Niski, okrutny śmiech poniósł się po zdemolowanym skarbcu. Teraz, gdy chłopiec wreszcie zaczynał rozumieć co się stało, nie- do czego on sam doprowadził, strach i smutek zastąpiła wściekłość. Złapał za leżący na ziemi grot włóczni i rzucił w mordercę z całej siły. Potem rzucił się przed siebie, wiedziony jedną, desperacką myślą: Muszę uratować Miracula. Poświęcenie mnichów nie mogło pójść na marne.

W Skarbcu przetrzymywano siedem szkatułek wypełnionych magicznymi artefaktami. Ogromne drzwi, które oddzielały najdroższy skarb Klasztoru od reszty skarbca zostały wyrwane z zawiasów i leżały po bokach wejścia jak pokonani strażnicy. Na nich także wypalone były ślady ludzkich dłoni. Wang wbiegł do środka, modląc się by szkatułki były na swoim miejscu, ale siedem marmurowych cokołów na których stały, rozbito w proch. Szkatuły spotkał ten sam los. Młody mnich stał i patrzył z niedowierzaniem na zwęglone szczątki największej świętości, jaką kiedykolwiek podarowano ludzkości. W ciągu jednej chwili  wszystko obrócone w popiół. W końcu zaczął płakać. Czuł się taki mały, słaby i pokonany. Zawiódł wszystkich- swoich nauczycieli, przyjaciół, rodzinę… Jego cichy szloch odbijał się echem od wysokich ścian Skarbca Cudów. Padł na kolana i schował pyzatą twarz w drobnych dłoniach. Z rozpaczy wyrwał go cichy szept dochodzący spomiędzy gruzów. Chłopiec podniósł wzrok i zobaczył małe, zielone stworzonko chowające się pomiędzy podwalinami. Kwami. Gdy zobaczyło, że je usłyszał, podleciało do niego i szybko schowało się w fałdach mniszej szaty.

-Została jedna szkatułka- Wyszeptało, rozglądając się na boki, jakby bało się że Mężczyzna wróci.- Proszę, nie pozwól mu jej wziąć.- Popatrzał na Wanga z nadzieją w oczach zajmujących trzecią część maleńkiej głowy. Na twarzy małego mnicha pojawił się wyraz determinacji. Dostał drugą szansę  nie zamierzał jej zmarnować.  Puścił się biegiem w stronę, którą wskazało mu kwami i zobaczył je- pięknie pozłacane, hebanowe ściany kryły w sobie najcenniejszy skarb, jaki mu pozostał. Wang złapał pojemnik i tak szybko, jak tylko mógł, wybiegł ze skarbca, gotów własnym ciałem chronić pozostałych miraculów przed ciskanymi weń kulami ognia. Tylko że Wędrowiec nie stał u wyjścia, smakując porażkę mnichów. Nie było go w korytarzach ani w żadnej z sal. Odszedł? Czy wróci? Wang nie miał zamiaru tego sprawdzać. Wybiegł co sił w lodowatą zawieruchę z nieporęcznym, ciężkim pudłem i małym, zielonym kwami na ramieniu. Nie wróci do domu- po części bo bał się, że Wędrowiec wróci po ostatnie miracula, a częściowo bo wstydził się tego, do czego doprowadził. Tak więc biegł i biegł i biegł. Uciekał latami, błąkając się po świecie aż usłyszał o osobliwym mieście, uważanym za ‘Miasto Miłości’. Tam liczył że będzie bezpieczny, pod okiem Miłości, twórcy miraculów.

    Wysoki mężczyzna w płaszczu i starzec w idiotycznej, hawajskiej koszuli patrzyli jak chłopiec w podartej, ubrudzonej sadzą i popiołem szacie mnicha biegnie przez śnieżycę, z ogromnymi łzami spływającymi z czekoladowych, skośnych oczu. Mały wydawał się nie słyszeć huku i trzasku gdy płomienie pożerające świątynię za jego plecami pochłonęły ją w całości i cisnęły na ziemię, pokonaną. Po pomarszczonej twarzy starca spływały łzy, a na twarzy Mężczyzny gościł lekki, nostalgiczny uśmiech. Złote źrenice lśniły lekko w mroku nocy.

-Ile czasu zajęło ci zauważenie, że je zabrałem?- Zapytał z żywą ciekawością w głosie. Wciąż nie odrywał spojrzenia od pleców chłopca. Chwilę słychać było jedynie ryk płomieni i zawodzenie wiatru. Gdy stary Wang Fu zdobył się wreszcie na odpowiedź, jego głos z trudem się przez nie przedarł.

-Tydzień. Wayzz to zauważył gdy rozmawiał z innymi.- Wang spodziewał się usłyszeć śmiech, ale zamiast tego wszystko ucichło. Znowu stali w jego salonie, ponad sto po tym, jak przez własną naiwność wpuścił tego potwora do Świątyni. Stary strażnik nie czuł już wstydu, smutku ani złości. Był po prostu pusty w środku i zmęczony.

-Czego chcesz?- Patrzał na brunatną plamę na dywanie, nie mając siły podnieść wzroku na Złotego Mężczyznę, nie mając siły walczyć z jego przenikliwym spojrzeniem.- Czego ty do cholery chcesz?!- Zacisnął pięści i powieki, ale nie spojrzał na intruza. Został pokonany i dobrze o tym wiedział.- Reszty miraculów? Zaklęć? Tajemnic? Jeśli myślisz, że dostaniesz któreś z nich po dobroci, to się…- I znowu ten śmiech. Wang wreszcie uniósł wzrok i z przerażeniem zrozumiał prawdę.

-Och, mały Wang, Nie potrzebuję tych twoich bezużytecznych błyskotek. Zapewniam cię, że znam wszystkie tajemnice i zaklęcia, jaki twój żałosny zakon kiedykolwiek utworzył. Zdecydowanie przeceniasz swoją wagę w moim małym planie. Miałeś w życiu dwa cele, Wang. Przynieść szkatułę do tego cudownego miasta i pomóc mi w pozostawieniu wiadomości. A skoro już o tym mowa…– Mówiąc to, uderzył strażnika w klatkę piersiową. Chociaż wydawał się zrobić to od niechcenia, żebra i mostek Fu popękały jak zapałki. Starzec upadł na ziemię, nie mogąc wziąć wdechu. Złoty Mężczyzna rozłożył dłoń i po jego palcach rozpełznął się ogień. Zacisnął ją w pięść, a płomienie ułożyły się w niej w sztylet o złotej, nierównej klindze. Fu z trudem podniósł się na kolana i tak szybko, jak mógł  zgięty w pół pokuśtykał do kredensu, w którym trzymał magiczne substancje. Zanim zdążył sięgnąć po którąkolwiek z nich, poczuł ukłucie w lewym ramieniu. Długa, cienka igła barwy ciemnej purpury połyskiwała na tle rękawa jego koszuli. Przez chwilę nie wiedział, skąd się tam wzięła, albo po co, ale potem igła rozpadła się jakby zrobiono ją z najcieńszego szkła i każdy milimetr jego starego ciała rozerwał najokropniejszy ból, jaki w życiu poczuł. Fu wrzasnął przeraźliwie, a wszystkie jego mięśnie napięły się jednocześnie, wyginając jego ręce, nogi i plecy. Padł na podłogę, gdzie wił się przez chwilę, obserwowany przez spokojne spojrzenie złotych oczu. Gdy Mężczyzna się znudził, machnął niedbale ręką, a ból ustał. Fu jeszcze chwilę oddychał szybko i łapczywie, usilnie próbując powstrzymać łzy. W końcu się uspokoił i ze strachem spojrzał na wysoką postać nie spuszczającą go z oka. Złoty Mężczyzna przyglądał mu się ze zniecierpliwieniem wyrażonym w jednej uniesionej brwi. Gdy jęki starca umilkły, Mężczyzna podniósł go do pionu za siwe, rzadkie włosy, w prawej dłoni wciąż trzymając złoty sztylet. Nierówna klinga powoli zbliżyła się do pomarszczonej twarzy. Fu poczuł żar buchający od ostrza i zacisnął oczy, szykując się na cios. Zanim jednak złote ostrze rozpłatało twarz strażnika na pół, małe, zielone kwami wyleciało z kuchni i zaatakowało napastnika. Wayzz zawirował wokół niego, gryząc i uderzając, czym wytrącił Mężczyznę z równowagi. Intruz wypuścił z żelaznego uchwytu włosy Fu i postąpił dwa kroki do tyłu. Złote oczy zalśniły lekko w irytacji, a sztylet znowu zmienił się w jęzor ognia łaszący się do dłoni Mężczyzny jak lojalny kundel.

- Cessā!*- Wypowiedział jedno słowo, które jak zaklęcie zatrzymało kwami żółwia w powietrzu. Wayzz próbował się wyrwać, ale tak samo, jak wcześniej jego mistrz, mały nie miał szans z niewidoczną siłą trzymającą go w miejscu. Złoty Mężczyzna uśmiechnął się drapieżnie, wpatrując się w maleńką zieloną istotę. Uniósł otwartą prawą rękę na wysokości kwami, skupiając płomienie wewnątrz dłoni. Wayzz spojrzał na niego z ponurą satysfakcją, gdy płomienie prześlizgujące się po nim, nie zrobiły mu krzywdy.

-Nie możesz mnie zranić, kwami są nieśmiertelne!- Starał się nie pokazać tego, że chociaż ogień nie wyrządzał mu krzywdy, powodował ból. Mały zdobył się nawet na delikatny uśmiech, który słowa Mężczyzny zdmuchnęły jak kupę uschniętych liści.

-Taak, jaka szkoda, że nie można powiedzieć tego samego o naszym ludzkim przyjacielu, prawda?- Wyszczerzył się, ukazując zbyt ostre kły, a ogień w jego dłoni pomknął w stronę starego strażnika, wciąż siedzącego na podłodze, oszołomionego i obolałego. Dawny bohater i jego kwami krzyknęli unisono gdy żarłoczne jęzory ognia otoczyły ich z wszystkich stron, paląc skórę. Fu spodziewał się, że po chwili wszystko się skończy, że zapadnie się w ciemność, ale tortura zdawała się trwać wiecznie.  Nagle płomienisty jęzor jak potężna bestia, lub ławica porwał starca z miejsca i cisnął go przez pokój jak szmacianą lalkę. Raz po raz świat stawał w płomieniach, gdy ogień łapał go w swój uścisk i rzucały, obijając o ściany i paląc wszystko wokół, tylko po to by na chwilę go wypuścić. Gdzieś na skraju świadomości Wang usłyszał piskliwy głosik krzyczący jego imię zagłuszany przez ryk płomieni. W końcu złocisty jęzor rzucił nim przez otwarte drzwi do kuchni, w której wciąż piszczał czajnik, a na ziemi leżały rozsypane zioła. Ognisty słup po raz ostatni docisnął starca do ściany, tym razem parząc jego skórę. Wtedy Mężczyzna dołączył do nich niespiesznym krokiem i przemówił spokojnie, z nutką rozbawienia, jak rodzic przerywający zabawę dwóch dzieci.

-Sufficiet, fili*.- Płomień rozwiał się w powietrzu, zostawiając zapach siarki i gęsty, gryzący dym. Fu czuł jak z dziur wypalonych na jego skórze powoli sączy się krew, tak samo jak z rany z tyłu jego połysiałej głowy. Nie próbował wstać, ani uciekać. Nie miał szans, więc postanowił zachować chociaż resztkę godności. Złotooki wydawał się czekać na  kolejny akt rebelii, badawczo przypatrując się starej, poranionej twarzy. Gdy stało się pewne, że strażnik się poddał, Mężczyzna podszedł bliżej i przyklęknął, by ich twarze były na jednej wysokości. Z tej perspektywy Fu mógł zobaczyć jasne iskry ekscytacji rozbłyskujące w złotych ślepiach demona. Płomienie w dłoni Mężczyzny znowu ułożyły się w sztylet i Fu poczuł jak wszystkie jego mięśnie twardnieją, unieruchamiając go na dobre.

-Wracając do naszej rozmowy, którą tak niegrzecznie nam przerwano …- Czubek ostrza delikatnie wbił się w pomarszczoną skórę, zalewając oczy strażnika krwią, która w porównaniu z żywym ogniem wydawała się lodowata.

-Biedronka… cię…pokona…- Ostatkiem tchu wysapał starzec, walcząc z unieruchamiającą go klątwą. Złota klinga na chwilę oderwała się od czoła starego strażnika, wsuwając się pomiędzy jego nadgarstek a sznurek bransoletki -miraculum żółwia. Jednym szarpnięciem rozcięła niezniszczalny rzemyk, pozwalając by magiczne klejnot upadł na ziemię. Szczery śmiech poniósł się po zrujnowanym mieszkaniu.

-Biedronka zginie wiedząc, że zawiodła.  Patrząc na ofiary swojej słabości, na ciała swoich najbliższych.- Złote oczy po raz ostatni potkały się z ciemnymi- Och Wang, twoi mali bohaterowie nie są moim celem, tylko środkiem, kolejnym aktem sztuki, której jestem autorem. Ludzie zawsze myślą, że są w centrum, że mają kontrolę, a im więcej się im da, tym silniej w to wierzą. Mała Biedroneczka będzie walczyć, będzie zapadać się coraz głębiej, a ja poprowadzę ją ku jej zgubie.

Nie chcę miraculów, ani sztuczek, nie chcę mocy, meo amico. Chcę zemsty. Chcę po prostu patrzeć, jak ten świat płonie.

Gdy ostatni symbol został wyrżnięty w starym ciele bezużytecznego Króla Głupców, mężczyzna o złotym tatuażu zabrał magiczne klejnoty, zmył karmazynową krew z dłoni i po raz ostatni spojrzał na żałosną namiastkę Świątyni Strażników, którą zorganizował w Mieście Miłości stary głupiec. Potem opuścił niewielkie mieszkanie i z szkatułą pod pachą ruszył przed siebie, wiedząc, że za chwilę kobieta o wielkim sercu u szerokim uśmiechu posmakuje życzliwości na miarę tego żałosnego gatunku, jakim są ludzie. Zaczął się kolejny akt jego sztuki i Aurelius nie mógł się doczekać Grande Finale.

Dwa tygodnie później

   Marinette obudziła się obolała i nadal zmęczona. Nieprzytomnie rozejrzała się po ciemnym pokoju, nie pamiętając nawet kiedy do niego wróciła. Wiedziała, że udało im się pokonać kolejną akumę- ekologa załamanego ścięciem wiekowego dębu. Quercus postanowił pomścić drzewo poprzez posadzenie roślin w ciałach paryżan, robiąc z nich osobliwe doniczki. Mari była pewna, że długo jeszcze nie zapomni widoku powykręcanych w cierpieniu ciał poprzebijanych wyrastającymi z ziemi pędami. Najgorsze było jednak to, że by dostać się do zakumanizowanego przedmiotu musieli przebić się przez korę nowego dębu, a przy okazji pancerz (i jak się okazało skórę) akumy. Szczęśliwy Traf dał im do tego ostre nożyce ogrodowe i wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że akuma czuła każde cięcie, a z kory ciekła krew, jakby naprawdę wrzynali się w ludzkie ciało. Wciąż było jej niedobrze na wspomnienie ostatniej walki, tak samo jak poprzedniej… i jeszcze wcześniejszej. Świat stanął na głowie i najwyraźniej ktoś postawił sobie za punkt honoru doprowadzić ich do szaleństwa. Marinette nie wiedziała czy wytrzyma jeszcze choćby jedną taką akcję. Tak więc Zbawczyni Paryża była wyczerpana, obolała, prawdopodobnie nabawiła się stresu pourazowego i… zapomniała zrobić zadanie z chemii. W chwili gdy sobie o nim przypomniała, Jagged Stone, gwiazda rocka i jej ulubiony muzyk, zaczął śpiewać jedną ze swoich klasyków przy akompaniamencie gitary elektrycznej, przypominając jej o tym, że musi się zbierać i raczej nie ma już czasu na reakcje chemiczne. Z jękiem zwlekła się z łóżka, które jeszcze nigdy nie wydawało się jej tak wygodne i poczłapała do szafy z ubraniami, by założyć klasyczny zestaw a’la Marinette- białą bluzkę, różowe dżinsy i grafitowy żakiet. Poprawiła kucyki i ziewając zeszła na dół.

Mieszkanie było puste i spokojne, skąpane w delikatnym blasku budzącego się słońca. Tom i Sabine od samego rana pracowali w piekarni z powodu dużego zamówienia, ale nic na świecie nie mogło sprawić, by zapomnieli o swojej córce. W kuchni na Marinette już czekał talerz kanapek i dzbanek ciepłej, słodkiej herbaty. Dziewczyna uśmiechnęła się, widząc ketchupowe serca na każdej kromce. Usiadła i apatycznie wgryzła się w jedną z nich. Tikki przycupnęła jej na ramieniu i w ciszy zaczęła chrupać ciasto z kawałkami czekolady. Mała kwami wyglądała na równie zmęczoną co jej właścicielka, nawet jeśli jako mistyczna istota przepełniona mocą stworzenia nie mogła mieć worów pod oczyma. Pomimo usilnych starań, kanapka przerosła bohaterkę Paryża. Marinette zostawiła ledwo nadgryzioną na talerzu i wciąż nieprzytomna zeszła na dół. Przechodząc przez piekarnię przywitała się z zabieganymi rodzicami i skierowała się w stronę budynku Collège Françoise Dupont.

   Dźwięk dzwonka zaganiającego spóźnialskich uczniów do zagród dla baranów gatunku ludzkiego, powszechnie znanych jako klasy lekcyjne, nie zdołał wybudzić fiołkowookiej dziewczyny z letargu. Na szczęście zawsze jest jeszcze Alya- najlepsza przyjaciółka Marinette, która ma talent do zadawania trafnych pytań, jak dla przykładu:

-Mari, gdzie ty masz plecak?- Poprawiła okulary, jakby miało to poprawić jej wizję i pozwolić dostrzec zgubę. Na ‘śpiącą królewnę’ to proste zdanie poskutkowało jak wymierzenie policzka. Podskoczyła jak oparzona, panicznie szukając znajomego ciężaru na swoich plecach. Bezskutecznie, bo różowy tornister wraz z książkami i niezrobionym zadaniem domowym został w domu.

-Nggahhhh, Alya, ratunku!- Jęknęła, łapiąc dziewczynę w okularach za ramiona.- Co ja teraz zrobię? Pani Mendeleiev mnie zabije!- Alya posłała spanikowanej przyjaciółce matczyne spojrzenie i delikatnie poklepała ją go głowie.

-Och, Marinette… nie bój się, wiem co robić. A na kolejnej przerwie pobiegniemy po twoje rzeczy. A teraz chodź bo będziemy mieć problemy z dwóch powodów zamiast jednego.- To powiedziawszy pociągnęła dziewczynę w kucykach w stronę jaskini potwora, potocznie nazywanej salą chemiczną, gdzie na stałe urzędowała Pani Mendeleiev. Po drodze Alya szepnęła do mijanego w drzwiach Maxa coś, co zabrzmiało jak ‘Kod Z’ po czym jak gdyby nigdy nic usadowiła się na jej nowym miejscu u boku Nino. Marinette przed nią, w pierwszej ławce, w której swój fałszywy blask roztaczała już Lila- wcielony diabeł o wężowym języku. Nino przywitał je obie, na co Alya mruknęła znowu tajemnicze hasło. Nino wydawał się być tym rozbawiony, ale doskonale rozumieć przekaz zaszyfrowanej wiadomości. Prawie natychmiast odchylił się lekko do tyłu i przekazał ją dalej. Ku niemałemu zdziwieniu Mari, każdy w klasie wiedział, o co chodzi i co chwila wymieniali się porozumiewawczymi spojrzeniami. Gdy Pani Mendeleiev weszła do klasy, zapanowała kompletna cisza. Wszyscy szykowali się do spełnienia swojej roli. Po sprawdzeniu obecności przyszedł czas ostateczny- rewizja zadań domowych. Zawsze wyglądała ona tak, że nauczycielka zadawała pytanie i wybierała osobę, która miała udzielić odpowiedzi. Jeśli więc zrobiłeś swoje zadanie, lub jesteś geniuszem z chemii, nie miałeś się czego obawiać. Marinette nie spełniała żadnego z dwóch kryteriów i wiedziała, że jeśli znowu wyda się, że zapomniała, będzie miała kłopoty przez duże ‘k’. W duchu modliła się, żeby cokolwiek znaczył ‘kod Z’, spełnił swoją rolę.

Sygnałem do rozpoczęcia było wypowiedzenie słów ‘proszę wyjąć swoje prace’. Zadanie było jedno- przeciągnąć wszystko tak bardzo, że Pani Mendeleiev będzie szkoda marnować czasu i pominie ten segment lekcji. Wszyscy z niecierpliwością czekali na te cztery słowa, które miały rozpętać burzę.

Gdy w końcu padły, pierwszy do akcji wkroczył Kim- udał że upuszcza swój długopis- co wyglądało z grubsza tak, że praktycznie go rzucił-, a gdy po niego sięgał, runął na ziemię razem z krzesłem na którym siedział. Jęknął żałośnie, a Max zaczął wymieniać groźne powikłania uderzenia głową o ziemię z takiej wysokości, jednocześnie proponując wezwanie karetki. Pani Mendeleiev nie wydawała się przekonana ani Oskarową rolą Kima, ani ryzykiem guza mózgu- Marinette mogłaby przysiąc, że gdy Max o nim, wspomniał, nauczycielka mruknęła coś o potrzebie posiadania owego narządu, by wyhodować na nim guza.- ale wydała zgodę na odeskortowanie ‘rannego’ do pielęgniarki. Gdy Max z trudem pomagał wstać wciąż jęczącemu Kimowi, szepnął do Alya’i ‘siedem’, na co ta lekko kiwnęła głową i posłała znaczące spojrzenie do siedzącej dwa rzędy za nią Rose, która natychmiast podniosła wyprostowaną rękę, sygnalizując że chce coś powiedzieć. Nauczycielka z trudem ukrywała irytację, gdy oddała drobnej blondynce głos.

-A proszę Pani, a jaki jest skład chemiczny brokatu.- Wraz z każdym nowym słowem twarz kobiety na środku klasy wykrzywiał nowy grymas, każdy przepełniony zdenerwowaniem i niedowierzaniem w różnych proporcjach. Gdy Pani Mendeleiev udało się uspokoić, poprawiła kanciaste okulary i westchnęła przeciągle. Potem rękę podniosła Mylene, pytając o wynik połączenia sody oczyszczonej i napoju gazowanego, a za nią Ivan spytał czemu jego telefon eksplodował po włożeniu do mikrofalówki. Wkrótce cała klasa zasypywała nauczycielkę coraz bardziej absurdalnymi pytaniami. Gdy w końcu umilkli, widząc uniesioną dłoń samej Pani Mendeleiev, wszyscy byli gotowi na prawdziwy armagedon.

-Nie wiem, w co wy pogrywacie, ale ostrzegam was…- Groźbę przerwała kolejna podniesiona w górę ręka- Alyx patrzyła z odwagą w ciskające piorunami oczy nauczycielki. Mendeleiev przez chwilę wahała się, po czym dała za wygraną.

-Tak, Alyx? Chcesz znać skład chemiczny twoich rolek? A może jednorożców?

-Nie, proszę Pani.- Dziewczyna odpowiedziała z całkowitym spokojem.- Potrzebuję iść do łazienki.- Obie wąskie brwi Pani Mendeleiev poszybowały wysoko, gdy ta próbowała wymyśleć odpowiedź, za którą nie straci praw do nauczania. Gdy takowa nie przyszła jej do głowy, nauczycielka westchnęła przeciągle i wskazała wyprostowaną ręką w stronę drzwi.

-Idź. Szybko.- Gdy niska, różowo włosa dziewczyna wyszła z klasy, mordercze spojrzenie Pani Mendeleiev przesunęło się powoli po klasie. -Jako że zmarnowaliście cenny czas, który normalnie przeznaczyłabym na sprawdzenie zadania…- Chwilę tylko patrzyła na nich ze złością, jakby szukała winowajcy. Nie znalazłszy go, kontynuowała.- Proszę otworzyć książki na stronie 145 i zaznaczyć wszystkie zadania do strony 150. Jutro je sprawdzę i jeśli ktoś nie będzie miał zrobionego choćby jednego…- nie musiała kończyć. Wyraz na jej twarzy mówił sam za siebie. Wszyscy posłusznie wyjęli książki i zaczęli rozwiązywać zadania. W klasie po raz pierwszy od sprawdzenia obecności zapanowała całkowita cisza.

Marinette nie umiała uwierzyć własnym oczom. Jej klasa zorganizowała coś takiego, tylko dlatego że ona jest nieogarnięta? Nawet teraz, gdy z jej powodu mieli tyle pracy, kilka dzieciaków posyłało jej tryumfalne uśmiechy. Mari czuła jak przyjemne ciepło rozlewa się w jej piersiach. Alya odwróciła się do swojej przyjaciółki i puściła jej oczko zza szkieł okularów. Jedynie Lila, siedząca niefortunnie w jednej ławce z Marinette, nie wydawała się zachwycona. Reszta lekcji przeminęła już spokojnie, chociaż pani Mendeleiev do końca mordowała wszystkich wzrokiem.

Gdy dzwonek ogłosił koniec lekcji, na nowo rozgorzały rozmowy, a wszyscy uczniowie praktycznie wybiegli na korytarz, chcąc jak najszybciej umknąć wściekłemu spojrzeniu nauczycielki chemii. Nie każdy jednak mógł beztrosko czmychnąć przed konsekwencjami. Gdy fiołkowo oka gapa szykowała się już do biegu w stronę domu, by odzyskać zapomniany w odmętach pokoju plecak, powstrzymał ją życzliwy, dobrze znany głos. Rozejrzała się po korytarzu by znaleźć jego źródło i zobaczyła wysoką kobietę o turkusowych oczach i włosach w odcieniu rudawego brązu. Opiekunka klasy Mari, Pani Bustier stała pod ścianą, próbując nie dać porwać się fali migrujących uczniów i machając dziewczynie. Gdy Mari podeszła bliżej, poczuła jak jej gardło się zaciska. Nauczycielka wydawała się być zmartwiona, ale nie to było najgorsze. W ręce trzymała uchwyt dobrze znajomego, różowego plecaka.

-Dzień dobry, proszę pani.- Mruknęła cicho, starając się unikać kontaktu wzrokowego. Miała kłopoty i doskonale o tym wiedziała.

-Dzień dobry, Marinette. Twój tata przyszedł do mnie w trakcie lekcji i powiedział, że chyba czegoś zapomniałaś.- To powiedziawszy, oddała dziewczynie jej własność. Mari przyjęła plecak z cichym ‘dziękuję’ i zapewniła że więcej się to nie powtórzy. Pani Caline nie wyglądała na przekonaną.

-Marinette… naprawdę się o Ciebie martwię. Twoje oceny ostatnio mocno się pogorszyły i cały czas wydajesz się zmęczona i nieobecna. Przysypiasz na lekcjach, mamroczesz coś do siebie.- Zamilkła i delikatnie położyła dłoń na ramieniu swojej uczennicy.- Jeśli dzieje się coś złego, wiesz że zawsze możesz do mnie przyjść, prawda?- Mari musiała powstrzymać żeby nie zaśmiać się na głos prosto w twarz nauczycielki. Przyjść do niej? I co miałaby powiedzieć? ‘Jestem superbohaterką i prawie co noc walczę z potworami, które mogłyby pochodzić z jakiejś nieznanej, chorej powieści H. P. Lovecrafta. Za każdym razem by je pokonać muszę zrobić coś okropnego, a chociaż potem wszystko wraca do normy i ludzie mnie oklaskują, gdy tylko zamknę oczy, widzę ciała tych, których nie zdołam uratować, oraz samych akum, które chwilowo giną w procesie łapania magicznego motylka, za pomocą jakiś ubrany w fioletowy kostium psychol odebrał im rozum i zamienił w maszyny do zabijania.’ Idiotyczność tego pomysłu tak ją rozbawiła, że znowu prawie się roześmiała. Dopiero wtedy zrozumiała, że od kilku minut stoi bez słowa przed nauczycielką wpatrując się w nicość i uśmiechając pod nosem. Pani Bustier wydawała się coraz bardziej zmartwiona.

-Wszystko jest w porządku, proszę pani. Po prostu zbyt późno kładę się spać.- Marinette nie brzmiała przekonująco, ale kobieta mogła jedynie westchnąć z rezygnacją i skinąć lekko głową.

-Dobrze, tylko uważaj. Jeśli nic się nie zmieni, możesz nie zdać do następnej klasy.- W normalnej sytuacji ta wiadomość wstrząsnęłaby Mari, ale to przez co aktualnie przechodziła było dalekie od normalności. Dziewczyna skinęła głową na znak zrozumienia i obie poszły w swoją stronę. Nie zdam do kolejnej klasy- a to dobre. Jak na razie wątpię że dożyję wakacji.

   Po dzwonku Adrien wyszedł na dziedziniec by nacieszyć się słońcem i trochę rozbudzić. Był wyczerpany, obolały i wciąż nie mógł zapomnieć o ostatniej akumie i wrzaskach, które z siebie wydawał gdy wrzynali się w służącą mu za skórę korę. Nie ważne ile razy myślał o tym, że chwilę później zakumanizowany mężczyzna stał przed nimi ze skołowanym uśmiechem i dziękował im za uratowanie życia. Wspomnienie łez i krzyków bólu akumy i tak nie odstępowało go na krok. Przynajmniej do następnego razu.

Zmęczony, chłopak usiadł ciężko na ławce, ostrożnie opierając głowę na rękach- musiał uważać by nie rozmazać korektora, którym ukrywał ciemne wory pod zielonymi oczami. Rozkoszował się przyjemnym ciepłem promieni słońca rozlewających się po jego barkach i delikatnym wietrzykiem tańczącym z jego złotymi lokami. Było mu tak ciepło… tak przyjemnie… Przymknął oczy, nie mając sił walczyć z ciążącymi powiekami. Doskonale wiedział, że nie mógł sobie pozwolić na drzemkę- miałby kłopoty, a jego ojciec na pewno by się o tym dowiedział (chociaż wielki Gabriel Agreste nie należał do najbardziej opiekuńczych rodziców zawsze znalazł chwilę w swoim jakże napiętym grafiku, by wytknąć synowi jego błędy). Gdy błogość sytuacji miała wziąć górę nad mężnym bohaterem Paryża i zepchnąć go w objęcia Morfeusza, cudowną chwilę przerwało potężne kichnięcie. Adrien aż cały podskoczył, gdy jego alergia odezwała się w najgorszym (lub też najlepszym) możliwym momencie. Po chwili kichnął ponownie, tym razem przy okazji wyrżnął potylicą w ścianę za nim. Zwinął się w kłębek, łapiąc za głowę i wydając z siebie cichy, wręcz oburzony jęk. Wtedy jednak trzecie, najbardziej zdradzieckie kichnięcie odebrało mu resztę równowagi i chłopak wylądował na ziemi, z miną wyrażającą szczerą nienawiść do wszystkiego, co posiada pióra. Pióra bowiem były powodem problemu- blondyn był na nie mocno uczulony, chociaż od dawna nie miał już tak silnej reakcji. Wciąż z wyrazem szczerego zmęczenia i niechęci do ptaków, Adrien rozejrzał się uważnie za winowajcą ataku kichania i oto i ono: śnieżnobiałe pióro leżało nie więcej niż dwa metry od niego, delikatnie lśniąc w promieniach porannego słońca. Chłopak przyglądał mu się chwilę, czując że coś zdecydowanie jest nie tak. Nie był pewien czy chodziło o fakt, że pióro zdawało się dosłownie lekko migotać, czy też o to, że było zdecydowanie zbyt duże na jakiegokolwiek miastowego ptaka. Nie miał pewności, ale zanim zdążył dłużej się zastanowić, jego uwagę przyciągnął dobrze mu znany głos.

-Ooooh Adreiński, czemu siedzisz na ziemi? Sabrina, pomóż mu wstać!- Chloe, wraz ze swoim wiernym cieniem w okularach, stanęła nad nim z założonymi rękami i posłała Sabrinie naglące spojrzenie. Rudowłosa okularnica przyklęknęła z uwłaczającą służebnością i jeszcze gorszym uśmiechem dumy, że może spełniać życzenia rozpuszczonej córeczki burmistrza Paryża. Adrien podziękował jej grzecznie i sam powoli się podniósł, gotów w każdej chwili na kolejne kichnięcie, które jednak nigdy nie nastąpiło. Gdy w końcu Chloe i jej gadający podnóżek odeszły, Adrien nie mógł nigdzie dojrzeć niezwykłego piórka. Oczywiście mogło zostać wywiane przez mocny podmuch wiatru, ale wydawało się zbyt duże by przemknąć niezauważone. Może zastanawiałby się nad tym jeszcze chwilę, ale dzwonek swoim donośnym głosem oznajmił koniec przerwy, więc blondyn posłusznie poszedł na kolejną lekcję.

Uczniowie opuszczali szkołę w akompaniamencie radosnego gwaru, lecz pospiesznie, jakby maruderów budynek miał zamknąć w swoich podwojach na zawsze lub, co gorsza, do kolejnej lekcji fizyki. Czwórka przyjaciół ze statusem ‘to skomplikowane’ jako motyw przewodni- Alya, Nino, Adrien i Marinette- wyszła razem przed wrota placówki oświaty i zatrzymała się u szczytu schodów. Na ulicy już czekała czarna limuzyna z potężnym, barczystym mężczyzną za kierownicą. Widząc złotowłosego modela, kierowca nacisnął klakson, przypominając o napiętym grafiku i ponaglając chłopaka. Adrien doskonale wiedział, że za chwilę ma sesję zdjęciową, ale wbrew woli swojego ojca postanowił chwilę- choćby i krótką- spędzić z przyjaciółmi. Miał serdecznie dosyć samotności, na jaką skazywało go zabiegane życie, szczególnie ostatnio, gdy osamotnienie wiązało się z powracaniem myślami do ataków. Blondyn oddałby wszystko by uniknąć izolacji, chociaż wiedział, że nie może przed nią uciec.

-Macie na dzisiaj jakieś plany?- Zapytał z nadzieją w głosie. Tak bardzo chciał usłyszeć, że będą robić coś, w czym może do nich dołączyć, lub będą wolni- wtedy mógłby choćby do nich zadzwonić. Zawiódł się w obu przypadkach.

-Cóż…- Alya i Nino uśmiechnęli się lekko, chwytając się za ręce- My idziemy dzisiaj do kina.- Brązowe oczy dziewczyny rozbłysnęły za szkłami jej okularów, gdy wpadła na pewien pomysł.- Ale jestem pewna, że Marinette znajdzie chwilkę.- Posłała przyjaciółce zachęcające spojrzenie, ale natychmiast zrozumiała, że nic z tego. Fiołkowe oczy skupiały się na czubkach różowych trampków dziewczyny, a usiane delikatnymi piegami policzki przybrały barwę purpury.

-Nie… ja… bo… rodzice…- Marinette wzięła głęboki wdech, usiłując zebrać myśli i ułożyć składne zdanie. Wypowiedziała je szybko, żywo wymachując rękami i unikając kontaktu wzrokowego z blondynem.- Muszę pomóc w rodzicach z tortowaniem pieca.- Alya nie była szczególnie zaskoczona efektem. Przewróciła jedynie oczami, kiedy Nino próbował, z grymasem wręcz bolesnego skupienia na twarzy, rozszyfrować słowa dziewczyny w kucykach. Adrien, który zrozumiał ogólny sens-odmowę -uśmiechnął się ze zrozumieniem i przeprosił pozostałych, tłumacząc że musi już jechać. Jak na potwierdzenie, kierowca o pieszczotliwym przezwisku ‘Goryl’ ponownie nacisnął klakson, więc chłopak pomachał swoim przyjaciołom i pospiesznie wsiadł do limuzyny. Gdy zamknął za sobą drzwi, pojazd odjechał z piskiem opon, zostawiając pozostałą trójkę w ciszy. Marinette wciąż odmachiwała modelowi z rozmarzonym wyrazem na twarzy, Alya patrzyła na swoją najlepszą przyjaciółkę z mieszaniną irytacji i rozczarowania, a Nino odprowadzał czarny samochód zmartwionym spojrzeniem. Chłopak widział, jak bardzo Adrien wydawał się przybity, ale wiedział też, że Alya miała nowy plan zeswatania go z Mari i że wymagał on zostawienia tej dwójki samych sobie. Alya wierzyła, że gdy Adrien będzie potrzebował pomocy, wewnętrzna dobroć przezwycięży panikę i fiołkowooka dziewczyna wreszcie da radę z nim porozmawiać. Niestety wymagało to odsunięcia się od modela na tyle, by obudzić ‘instynkt macierzyński’ Mari. Nino czuł się z tym fatalnie, ale ufał że młodociana reporterka wie co robi.

Gdy udało im się przywrócić Marinette do stanu względnej użyteczności, dziewczyny pożegnały się i dwójka zakochanych poszła w stronę kina. Mari skierowała się w stronę swojego domu, ale gdy tylko wiedziała, że Alya i Nino jej nie widzą, puściła się pędem w stronę Szpitala Salpêtrière, gdzie leżał Wang Fu, Strażnik Bez Miraculów.

          Na miejscu przedstawiła się jako wnuczka Pana Fu i posłała szeroki uśmiech pracującej w recepcji kobiecie, która całkowicie go zignorowała. Wskazała ruchem głowy kierunek, który miała objąć, by znaleźć ‘dziadka’ po czym całkiem o niej zapomniała, skupiając się na czymś w swoim komputerze. Marinette nie miała nic przeciwko braku zainteresowania- dużo gorzej byłoby gdyby zaczęto zadawać niewygodne pytania.

Szpital był potężny, jasny i sterylny, podobny tysiącom innych, z lekarzami w białych kitlach spieszącymi przez korytarze i pielęgniarzami opiekującymi się pacjentami. W jednym pokoju rodzina witała budzącego się ze śpiączki mężczyznę, w następnym ktoś po raz ostatni trzymał na rękach swoje maleńkie dziecko. Cały budynek pachniał środkami do dezynfekcji i łzami- zarówno tymi szczęścia i jak rozpaczy.

Marinette znała drogę do sali w której leżał Strażnik. Wjechała windą na trzecie piętro i ponownie podeszła do dyżurki. Tam została już rozpoznana- panie z intensywnej opieki wiedziały, że jest jedyną bliską osobą i wpuszczały ją bez zadawania pytań. Sprawę ułatwił fakt, że ranny Fu wciąż powtarzał imię dziewczyny gdy został tu przywieziony. Z resztą nie miało to znaczenia- ważne było jedynie to, że gdy staruszek ją widział, uśmiechał się na tyle na ile umiał. Jej wizyty sprawiały mu przyjemność, a chociaż nikt nie powiedział tego na głos, Wangowi Fu nie zostało już zbyt dużo czasu na przyjemności. Z obrażeniami, których doznał w ‘nietypowym pożarze’ nikt nie łudził się, że opuści budynek szpitala inaczej, niż w trumnie. Marinette była tego świadoma, ale próbowała maskować swój niepokój o życie Strażnika. Na chwilę zatrzymała się przed drzwiami z mlecznego szkła i wzięła kilka głębokich wdechów. Udekorowała piegowatą twarz szerokim uśmiechem i weszła do środka, modląc się by usłyszeć spokojne, równe pikanie aparatury. Tym razem los się do niej uśmiechnął.

Drobny staruszek o azjatyckich rysach leżał w za dużym dla niego łóżku szpitalnym, które w połączeniu z białym prześcieradłem okrywającym jego mizerne ciało jak całun, upodabniało go raczej do wyjątkowo brzydkiej, porcelanowej lalki niż do żywego człowieka. Gdyby nie delikatny ruch klatki piersiowej unoszącej się w rytm oddechów, można by pomylić całą scenę z makabrycznym domkiem dla lalek taniej podróbki Barbie (Wow, elektro-kardiomonitor naprawdę pika! Jej włosy pachną dezynfektantem!) Gdy pojawienie się Mari zakłóciło ciszę panującą w sali, Wang Fu otworzył ospale skośne oczy i spojrzał w kierunku drzwi. Na widok Marinette uśmiechnął się lekko i ogromny ciężar spadł z serca dziewczyny- czy raczej podniósł się z niego na cienkim sznurze, czekając na odpowiedni moment by znów ją przygnieść.

-Dzień dobry, Mistrzu. Jak się dzisiaj czujesz?- Pytanie było czysto grzecznościowe- wystarczyło na niego spojrzeć by wiedzieć, że jego równie grzecznościowa odpowiedź była stekiem bzdur.

-Świetnie. Z każdym dniem nabieram sił. Myślę, że za niedługo będę mógł wrócić do domu.- Całkowity brak nadziei czy przekonania w głosie starca raził prawie tak bardzo jak absurdalna wielkość jego łóżka szpitalnego. Już nie był jak lalka Barbie tylko kukiełka brzuchomówcy- chociaż słowa wydawały się wychodzić z jego ust, doskonale wiedziałeś, że nie pochodzą z jego wnętrza. Były tylko formułką stworzoną by nie martwić jedynej odwiedzającej. Marinette przyjęła jego słowa delikatnym skinieniem głowy, ale nie siliła się na nic więcej. Zamiast tego zaczęła relacjonować ostatnie 24 godziny w swoistym nieformalnym raporcie. Opisała kolejną akumę, a także nietypowe zachowanie Szczęśliwego Trafu. Tikki, która w tym czasie zdążyła usiąść na ramieniu dziewczyny, potwierdziła, że nie wie czemu jej moc tak się zachowuje. Nikt nie wspomniał o najbardziej prawdopodobnej możliwości- Złotym Mężczyźnie, jakby sama myśl o jego osobie, miała go przywołać. Fu zmarszczył czoło, myśląc nad tym, co usłyszał. Im więcej ataków opisywała mu Biedronka, tym lepiej dostrzegał zamiary złotookiego uosobienia zła, które panoszyło się w Paryżu.

Wang Fu nie wiedział o nim zbyt wiele. Doskonale rozumiał, że rozpoczęła się walka (chociaż ‘On’ pewnie użyłby słowa ‘gra’) o znacznie więcej, niż jedno miasto, nawet tak ważne jak Miasto Miłości. Fu wiedział jednak, że w obliczu takiego zagrożenia, boski byt, który wieki temu obdarował ludzkość magicznymi przedmiotami mającymi chronić ich przed podobnymi Aureliusowi, wróci by osobiście pokierować wygnaniem potwora raz i na zawsze. Miłość powróci i zatryumfuje, co do tego nie miał żadnych wątpliwości.

          Pielęgniarka- drobna blondynka o delikatnych rysach- wsunęła głowę do Sali przez uchylone drzwi i poinformowała ich obu że czas zakończyć odwiedziny. Marinette pożegnała się grzecznie i opuściła pachnący lekami i łzami budynek szpitala. Teraz naprawdę wracała do domu pomóc, jak to ujęła pod szkołą ‘z tortowaniem pieca’. Na wspomnienie swoich własnych słów westchnęła przeciągle, rumieniąc się jak burak. Znowu się wygłupiła. Nie ważne ile razy ćwiczyła przed lustrem mówienie do jednego z licznych zdjęć złotowłosego modela, gdy stał obok, jej wypowiedzi były ekwiwalentem przejechania ręką po klawiaturze- pozbawiony jakiegokolwiek sensu bełkot.

-Och, czemu on tak na mnie działa, Tikki?- Jęknęła cicho do czerwonej istotki siedzącej w jej torebce.

-Nie przejmuj się, Marinette.- Kwami odpowiedziało tym samym przesiąkniętym spokojem i mądrością głosem, co zawsze.- Kiedyś ci się uda.- Fiołkowooka dziewczyna słyszała już te słowa tyle razy, że zamiast nadziei, budziły irytację. Wzruszyła ramionami- może tak, może nie- a potem przyspieszyła kroku- przecież piec nie stortuje się sam.

          Drzwi do ogromnego, luksusowego pokoju otworzyły się powoli, rozpraszając wieczorny półmrok. Obiekt westchnień prawie wszystkich nastolatek w Paryżu powoli wszedł do środka, garbiąc się ze zmęczenia. Po kilkugodzinnej sesji zdjęciowej i zajęciach szermierki był obolały i wyczerpany do granic możliwości. Blondyn nie marzył o niczym innym niż kilka godzin snu bez ataku akumy, albo kolejnego obowiązku. Z trudem dotarł do celu, którym było jego łóżko i z nieopisaną ulgą opadł na miękki materac. Pozwolił by powieki zamknęły się na jego szmaragdowych oczach i dosłownie zapadł się w błogą nicość.

Plagg, najciszej jak tylko mógł, podniósł torbę z książkami swojego właściciela i odsunął ją na bok, po czym otulił chłopaka kocem, który leżał złożony w nogach łóżka. Wiedział, że za dwie- trzy godziny Adrien wstanie i pójdzie na patrol. Niezależnie od swojego zmęczenia, nigdy nie zaniedbałby obowiązków superbohatera. Więc teraz chciał, by jego ludzki kompan zaznał zasłużonego odpoczynku

Plagg też był zmęczony (siedzenie w torbie cały dzień jest takie wyczerpujące!) szczególnie, że od jakiegoś czasu męczyły go koszmary. Miał dziwne przeczucie, że stało się coś złego, że Wayzz i reszta kwami miały kłopoty. Nie spotykał się z mieszkańcami Cudownej Szkatułki od dosyć dawna. Adrien był zbyt zabiegany, by wpaść na pogawędkę do Mistrza Fu, a ta irytująca sekretarka i ogromny, małomówny ochroniarz bez przerwy dyszeli im w kark, więc nie pozostało nic innego, jak tylko ufać mądrości i przezorności Mistrza.

Kocie kwami leżało chwilę w ciemnym pokoju, wsłuchując się w spokojne oddechy swojego przyjaciela, powoli zapadając w płytki sen, gdy kojący mrok rozproszyło światło lamp, brutalnie budząc zarówno młodego herosa jak i jego wierne (na kocie standardy) kwami. Plagg natychmiast schował się pod łóżkiem, ledwo unikając zauważenia przez intruza. Spodziewał się Natalie przypominającej zmordowanemu nastolatkowi o kolejnym obowiązku zapisanym na tablecie równie barwnym, co jej osobowość, ale ze swojej kryjówki zobaczył czerwone nogawki markowych spodni i białe, męskie buty. Gabriel Agreste stał u drzwi pokoju swojego syna, czekając aż jasne światło przepędzi resztki snu z głowy chłopaka.

    Król mody we własnej osobie mierzył Adriena pełnym dezaprobaty spojrzeniem zza oprawek okularów. Gdy świeżo obudzony oprzytomniał na tyle, by zrozumieć, co się do niego mówi, mężczyzna zatrzasnął z hukiem drzwi, jakby przypominał o swojej obecności. Szmaragdowe oczy, wciąż lekko mętne, ale świadome, zatrzymały się na wysokiej, nieruchomej figurze intruza, czekając na jakiekolwiek słowa wyjaśnienia. 

-Opuściłeś się w nauce.- Gabriel nie owijał w bawełnę. Nie czekał też na zbędne wymówki. Kontynuował listę przewinień, nie spuszczając stalowoszarych oczu ze swojego syna.- W szkole jesteś nieobecny, przysypiasz na lekcjach. Na zajęciach z szermierki twoje ruchy są niepewne. Co. Się. Dzieje?- W pytaniu nie było ani śladu troski czy zmartwienia. Gabriel brzmiał jak pracodawca niezadowolony z wyników pracownika. Nie obchodziło go, czy jego syn ma jakiś problem, chciał tylko wiedzieć, jakim prawem śmie go zawodzić.

Adrien spuścił wzrok i wpatrzył się w swoje skarpetki, nie mogąc sobie przypomnieć, kiedy zdążył ściągnąć buty. Nie próbował się tłumaczyć, czekał tylko na wymierzenie kary. Nawet nie żałował swoich przewinień, był zwyczajnie zbyt zmęczony na poczucie winy. Gdy młody model stwierdził, że Król Mody skończył deklamować listę skarg i zażaleń, wymamrotał zdawkowe „Przepraszam, ojcze.” Wciąż nie podnosząc oczu. Choć próbował wzbudzić w sobie szczery smutek,  odnalazł tylko irytację. Przecież nie opuścił się aż tak bardzo. Mój Boże, idealny synalek ma 5- zamiast 6? I co z tego, że nie szło mu za dobrze na szermierce? Czy musi we wszystkim zawsze być najlepszy? Przecież nie robi tego z własnej woli. Nie obija się, tylko co noc ratuje wszystkich mieszkańców Paryża, wliczając w to górującego nad nim niewdzięcznego gbura. Adrien zacisnął dłonie w pięści, modląc się, by ojciec jak najszybciej opuścił jego pokój. Niech tylko wyjdzie zanim chłopak powie coś, czego będzie szczerze żałować.

Gabriel miał jednak inne plany. Nie wymierzył synowi kary- jeszcze nie teraz. Widział ten zmęczony, wściekły cień przemykający po młodej twarzy, czekający na właściwy moment, by doprowadzić do wybuchu. Stał więc i cierpliwie czekał, świdrując młodzieńca uważnym spojrzeniem.

-Zadałem ci pytanie.- Gabriel postanowił jeszcze go podrażnić. Wziąć markowy kij i wetknąć go w mrowisko nastoletnich emocji, zmusić do reakcji. Bezskutecznie- chłopak nawet na niego nie spojrzał, tylko jakby skulił się w sobie. Paląca wściekłość na chwilę zawładnęła Królem Mody. Gwałtownym ruchem chwycił za złotą czuprynę i pociągnął do góry, zmuszając chłopaka do nawiązania kontaktu wzrokowego. W zielonych oczach odbił się szok pomieszany ze strachem. Gabriel jeszcze nigdy nie potraktował syna w ten sposób, chociaż przyznać trzeba, że w pierwszym odruchu Król chciał ukarać swego nieposłusznego bachora znacznie surowiej i boleśniej. Resztką pozostałego rozsądku zmusił się do zaprzestania na jednym szarpnięciu. -Patrz na mnie gdy do Ciebie mówię.- Wysączył przez zaciśnięte zęby. Gdy upewnił się, że chłopak nie odważy się odwrócić wzroku, puścił go i postąpił krok do tyłu.

-Nie wolno ci spotykać się z twoimi znajomymi.- ostatnie słowo praktycznie wypluł.- Po szkole możesz uczęszczać na zajęcia dodatkowe, ale po nich natychmiast wracasz do domu. Zrozumiano?- Para szmaragdowych oczu rozszerzonych strachem i podkrążonych ze zmęczenia nie opuściła jego twarzy ani na chwilę, gdy blondyn posłusznie kiwał głową. Gabriel zmusił się do delikatnego uśmiechu, czy raczej stonowanego drgnięcia kącików ust. Odwrócił się w stronę drzwi, nie siląc się na ‘dobranoc’. Wszystko zgodnie z planem. Prawie.

   Idąc do swojej sekretnej komnaty, Gabriel jednocześnie przeklinał i błogosławił swój temperament. Nie chciał sprawić chłopakowi bólu. Zamierzał jedynie wypełnić czarę goryczy po sam brzeg, stworzyć akumę, którą może mógłby kontrolować.

Od kiedy coś zawładnęło nad Scorpiusem dwa tygodnie temu, każda jego kreacja kończyła jako demoniczna abominacja niosąca śmierć i zniszczenie. Co noc, a czasem kilka razy dziennie, złota moc przejmowała kontrolę, robiąc z mistrza kukiełek zwyczajnego gapia. Gabriel odkrył nawet, że nie może przemienić się z powrotem, dopóki nie dopełni się wola tego Czegoś. Koniec końców był równie wyczerpany i skołowany co młodociani obrońcy Paryża. Stąd ów wybuch wściekłości, która pierwotnie nie była nawet skierowana na jego syna, tylko na nieznaną istotę mieszającą mu szyki, robiącą z niego potwora, którym nigdy nie chciał się stać. Ale tym razem będzie inaczej. Tak. Tym razem się uda. Musi. Muszę odzyskać kontrolę.

Nawet nie zauważył kiedy dotarł do tajemnego przejścia ukrytego pod obrazem jego ‘zaginionej’ małżonki. Nie wiedział, jak długo stał, patrząc w jej zielone oczy, powtarzając w myślach jak mantrę lub modlitwę ‘Musi mi się udać’.

Sekretną windą zjechał do podziemi i pospiesznie udał się do komnaty, w której chował swój najmroczniejszy sekret. Gabriel wyjął z małego pudełka fioletową broszkę w kształcie motyla i przypiął ją sobie do czerwonej chustki na szyi. Fioletowe kwami potraktował równie ciepło, jak kilka minut temu własnego syna, całkowicie ignorując ciche „Witaj, mistrzu”. Ponurą komnatę wypełniło jasne światło, gdy Król Mody przyjął formę Władcy Ciem. Machinalnie wyciągnął przed siebie rękę, pozwalając, by usiadł na niej mały, biały motylek. Tak, jak robił to już setki razy. Jednak teraz zawahał się. Pozostawał jeszcze jeden problem. Jeden wspólny mianownik jego ostatnich ‘tworów’. Każdy z nich, począwszy od małego Leosia, krótko po uratowaniu przez Biedronkę popełnił samobójstwo. Jeśli znów stracę kontrolę, stracę Adriena. To coś go zabierze. Obleczona w czarną rękawiczkę dłoń zadrżała lekko, płosząc białego motyla. Zanim jednak owad zdążył umknąć, ta sama ręka złapała go, przeobrażając w narzędzie zniszczenia. Uda się. Tym razem znam ofiarę, wiem, jak ją kierować. Jeśli ‘to’ znowu spróbuje się wmieszać… Wojownicza buta zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Co wtedy? Nie miał pojęcia, ale gotów był podjąć to ryzyko. Doszedł zbyt daleko, by teraz się wycofać.

-Leć, moja mała akumo! Przynieś wolność… nam obojgu! - Rozłożył dłoń, na której siedział motyl o kruczoczarnych skrzydłach. Akuma wzniosła się w powietrze by spełnić ponury obowiązek. Wyleciała przez otwarte okno i zatoczyła duży łuk na rozgwieżdżonym niebie, kierując się do uchylonych drzwi wejściowych czekających na nią jak na zaproszonego gościa. Później w stronę pokoju młodego modela. Władca Ciem zacisnął dłonie w pięści i wstrzymał oddech, nie mogąc znieść oczekiwania. Już za chwilę…

    Adrien siedział na łóżku z nogami pod brodą, oparty plecami o wezgłowie. Wpatrywał się ślepo w spowitą mrokiem przestrzeń przed sobą. Nagły wybuch ojca przepędził senność, zostawiając chłopaka sam na sam z jego myślami. Skóra głowy wciąż tępo pulsowała w miejscu, za które szarpnięto, przypominając o tym, kto tu jest u władzy. Gabriel nigdy nie zrobił czegoś takiego i chociaż ostatnio wydawał się ponury i zmęczony, chłopak nie spodziewałby się po własnym ojcu sprowadzenia się do przemocy- przynajmniej tej fizycznej.

Młody model westchnął przeciągle, szukając wzrokiem Plagga, dziękując mu w duszy za szybką reakcję. Adrien nie wiedziałby jak wytłumaczyć ojcu widok uosobienia destrukcji w postaci dziwnego, latającego kota wyjadającego im zapasy sera z lodówki.

   Czarna istotka wychyliła nieproporcjonalnie dużą głowę spod łóżka, błyskając w mroku kocimi ślepiami. Gdy kwami upewniło się, że może wyjść, szybko wzbiło się w powietrze i usiadło na ramieniu blondyna, wtulając się w jego policzek. Plagg nie miał pojęcia co powiedzieć, by pocieszyć swojego strażnika. Szkoda, że nie ma tu Tikki, ona zawsze znajduje właściwe słowa. Chwilę zbierał w sobie odwagę- wyrażanie emocji niezwiązanych z serem nigdy nie było jego mocną stroną. -Zanim jednak kocie kwami zdążyło cokolwiek z siebie wydusić, Adrien wstał i podszedł do okna, otwierając je pilotem.

-Już prawie czas patrolu.- Mruknął bez cienia ekscytacji, którą kiedyś budziła w nim profesja superbohatera.- Nie każmy Biedronce czekać.

Wbrew wrodzonemu lenistwu, Plagg nie oponował. Liczył tylko na to, że spacer pod gwieździstym niebem choć trochę poprawi humor złotowłosego modela.

Na dźwięk magicznych słów ‘Wysuwaj pazury’ wypowiedzianych z entuzjazmem pasującym bardziej do borowania zęba niż aktywacji nadnaturalnych mocy, wygniecioną bluzkę zastąpił skórzany kostium, a twarz, na widok której mdlały chmary nastolatek zakryła maska. Czarny Kot wymknął się przez wielkie okno, zostawiając za sobą troski swojego codziennego życia. Nawet jeśli ostatnio bycie bohaterem stało się nieporównywalnie trudniejsze, niż dawniej, magiczny strój wciąż dawał mu poczucie wolności.

Z łatwością przeskakiwał z dachu na dach, ciesząc się delikatnym chłodem i coraz bardziej oddalając się od domu. Pędził jak wiatr, odzyskując chęć do głupich żartów, których tak strasznie nie cierpiała jego partnerka. Teraz widmo wściekłego ojca wydawało się odległe i nierzeczywiste. Nie liczyło się nic, tylko tu i teraz i…

-Biedronka!- Drobna postać w czerwonym stroju opierała się o komin jednego z domów. Na widok zbliżającego się partnera, wymownie postukała prawą dłonią w lewy nadgarstek. Im bardziej się do niej zbliżał, tym lepiej widoczna stawała się irytacja wymalowana na jej pięknej, tajemniczej twarzy, chociaż Adrien dałby głowę, że spóźnił się co najwyżej kilka minut. Ignorując jej ponaglający gest i kwaśną minę, zgiął się wpół w głębokim ukłonie, odsłaniając śnieżnobiałe zęby w szerokim uśmiechu.   

-Wybacz spóźnienie, milady, ale jak wiesz, koty nie znają się zbyt dobrze na zegarach.- Bohaterka nie zaszczyciła jego żartu nawet zirytowanym prychnięciem. Założyła ręce na piersi i przeniosła spojrzenie fiołkowych oczu na panoramę Paryża rozjaśnioną jedynie światłem lamp ulicznych. Dawniej ten widok wydawał się piękny, teraz budził strach. W każdym zacienionym zaułku wydawał się czyhać nowy potwór, gotów rozerwać ich na strzępy. Chwilę stali w milczeniu, wręcz przekonani że nagły wybuch lub krzyki oznajmią nowe zagrożenie, ale miasto było niebywale ciche i spokojne. Biedronka zamachnęła się swoim jojo i płynnym ruchem huśtnęła się w stronę Wieży Eiffla. Czarny Kot natychmiast podążył za nią, lekko zdziwiony jej małomównością. Dotarli na szczyt Wieży i przysiedli na poręczy tarasu widokowego. Złotowłosy heros postanowił nie przerywać na razie ciszy i jedynie posyłał swojej ukochanej niepewne spojrzenia. Biedronka zdawała się zbyt zajęta własnymi myślami, by w ogóle to zauważyć. Trwało to kilkanaście minut ale Kot w końcu nie wytrzymał. Nerwowo odchrząknął i zaczerpnął powietrza, licząc że cudowna partnerka chociaż znowu  skarci go wzrokiem. Zamiast tego został zignorowany.

-Eeeem, Krop... Biedronko?- W porę powstrzymał się przed użyciem irytującego ją przezwiska. Fiołkowe oczy powoli skupiły się na jego zamaskowanej twarzy, wyrażając skrajne zmęczenie i irytację. Ale też nieme pytanie, o powód dla którego jej przeszkadza, co postanowił wykorzystać by dla odmiany zamiast żartu powiedzieć coś budującego. Przynajmniej trochę uspokoić swoją przyjaciółkę i okazać jej wsparcie.- Ostatnie tygodnie były ciężkie i przerażające…- Zamilkł, szukając odpowiednich słów i czekając na jakąkolwiek reakcję, a gdy odpowiedziała mu tylko cisza, kontynuował.- Wiem, że jest ci ciężko i jeśli chcesz o tym porozmawiać, albo… albo…- Nie mógł dalej mówić, bo głos mu się załamał. Dla niego to też był ciężki okres, zarówno przez akumy jak i ojca. Potrzebował jej, swojej partnerki i ukochanej, ale chciał też w razie potrzeby posłużyć jej pomocą. Przez chwilę, w której zbierał w sobie siłę by kontynuować,  wydawało mu się że coś usłyszał. Podobne do chrząknięcia, lub prychnięcia. Pewnie to tylko wiatr świszczący w zakamarkach Wieży. Nie miało to dla niego w tamtej chwili znaczenia.

-Nie ważne, co się stanie, zawsze możesz na mnie liczyć.- Zakończył, patrząc na migające w dole światła samochodów i okien. Tysiące ludzi żyjące swoje normalne życia wierząc, że bohaterowie Paryża zapewnią im bezpieczeństwo. Znowu usłyszał ten dziwny dźwięk i tym razem spojrzał na jego źródło- Niesamowitą Biedronkę siedzącą po jego lewej stronie. Dziewczyna skrywająca się pod czerwoną maską przygryzała usta i ku zdziwieniu Czarnego Kota, ledwo powstrzymywała się od śmiechu. Gdy ich oczy się spotkały, wreszcie nie wytrzymała i parsknęła jak po usłyszeniu znakomitego żartu. Jednocześnie z fiołkowych oczu popłynęły łzy.

-Ty… ty… nie masz pojęcia…- Biedronka wydukała pomiędzy wzbierającymi w niej falami pozbawionego prawdziwej wesołości chichotu. Wzięła wdech by uspokoić mowę.- Nie masz pojęcia, przez co przechodzę. Akumy, dom, szkoła… i wiesz co jest najlepsze? To nie wszystko! Ten potwór dopadł Mistrza Fu… Strażnik leży w szpitalu i umiera, Kocie. A ja przychodzę każdego dnia i patrzę jak powoli odchodzi. Wszystkie miracula poza naszymi zniknęły, a Fu podejrzewa że już zostały zniszczone… Zniszczone, rozumiesz? Ten ktoś, ‘Złoty Mężczyzna’, ten sam który prawie usmażył nas żywcem w noc walki ze Scorpiusem, jest w stanie obrócić w proch jedyne przedmioty, które dają nam jakąkolwiek ochronę czy możliwość stawiania oporu. Każdego dnia budzę się ze świadomością, że nie mamy szans na pokonanie go. Mistrz mówi mi jedynie, że mam zaufać jakiemuś magicznemu czubkowi, jakby tych było nam za mało, a ty? Ty przychodzisz i stwierdzasz, że ‘Wiesz że jest mi ciężko’.- Otarła łzy z piegowatych policzków i wzięła urywany oddech. -Pozwól, że dam ci radę, ‘kotku’. Daruj sobie te ograne śpiewki i współczucie, bo żadne z nas nie może sobie na nie pozwolić. Musimy być gotowi na wszystko, bo nawet najmniejszy błąd może prowadzić do śmierci jednego z nas. A wtedy to drugie musi wstać i walczyć dalej. Więc przestań się nad sobą użalać i zapomnij o swoim dawnym życiu. Bo już nikt nam nie pomoże, nikt nie pokaże co mamy robić. Zostaliśmy całkiem sami.-  Gdy wyrzuciła z siebie ostatnie słowa, wprawnym ruchem zamachnęła się swoim magicznym jojem i zniknęła w mroku nocy, ani razu nie spoglądając na swojego partnera.

          Czarny Kot jeszcze długo siedział na jednej z metalowych belek Wieży Eiffla wpatrując się w horyzont i na zmianę przeżywając atak furii jego ojca i wściekły wybuch Biedronki. Przecież on tylko chciał pomóc… Nie miał pojęcia o tym w jak złym znaleźli się położeniu i jak fatalnie czuła się jego partnerka. A skoro już mowa o rzeczach, które jakoś go ominęły… Mistrz Fu leżał w szpitalu, Cudowna Szkatułka została skradziona, a on nic o tym nie wiedział? Dlaczego Biedronka nic mu nie powiedziała? Czy naprawdę aż tak bardzo mu nie ufała? Na przemian wzbierał w nim smutek, żal, strach i poczucie winy, wprawiając okryte czarnym kostiumem ciało chłopaka w spazmatyczne drganie. Blondyn z trudem powstrzymywał się od płaczu, ale gdy po raz kolejny przypomniał sobie widok fiołkowych oczu, które tak kochał, wpatrujących się w niego ze złością, smutkiem i od dawna skrywanym strachem, któremu nie mógł nijak zaradzić, przelała się czara goryczy a z kocich ślepi popłynął strumień gorących łez. To jeszcze bardziej zabolało Czarnego Kota. Czuł się bezsilny i słaby. Żałosny. Nie był w stanie postawić się ojcu ani pomóc swojej partnerce. Potrafił tylko siedzieć i wyć jak małe dziecko. Można by pomyśleć, że młody heros stał się idealnym celem dla małego, czarnego motylka niosącego klątwy i obietnice na swoich delikatnych skrzydełkach. Tylko że Władca Ciem miał teraz własny problem i nie był nim fakt, że jego nastoletni syn zniknął ze swojego pokoju- Gabriel nie miał o tym pojęcia ponieważ akuma nigdy nie dotarła do uchylonych drzwi pokoju chłopaka. Zamiast tego stanęła w płomieniach w chwili gdy przekroczyła próg Willi Agreste’ów. Próba stawiania oporu przez Władcę Ciem została zauważona i natychmiast zduszona. A niesubordynacja posiadacza miraculum motyla wręcz prosiła się o reprymendę.

          W momencie, gdy jego akuma dokonała spontanicznego spalenia w przedsionku jego domu, dodając lodowatym, marmurowym ścianom i podłodze złotego rumieńca, po ciele Gabriela Agreste’a rozszedł się rozdzierający ból. Zaskoczony mężczyzna upadł na kolana, łapiąc się za klatkę piersiową, gdy jego płuca odmówiły współpracy, ściśnięte w niewidocznym uścisku naprężonych mięśni. Każdy milimetr ciała Władcy Ciem wydawał się jednocześnie palić żywym ogniem i rozpadać. Gdyby mógł, Gabriel wrzeszczałby jak zarzynane prosię- pewnie wołając swoją wierną asystentkę, lub tego dryblasa, który robi za niańkę jego syna, albo klasycznie darłby się ‘aaaa’ jak większość ludzi, bo w chwili paniki ciężko jest sobie przypomnieć nawet imiona swoich najbliższych. Gdy twoje wewnętrzne zwierzę zwietrzy śmiertelne zagrożenie, umysł właściwie przestaje myśleć. Aurelius nie pokazał się tego wieczoru zbuntowanemu Papilo* ale dał mu się usłyszeć. Ten sam ciepły, głęboki, męski głos, który był ostatnim dźwiękiem, jaki szanowny Pan Wang- Król Głupców- Fu usłyszał przed przejściem na emeryturę, rozbrzmiał pod czaszką Władcy Ciem z siłą gromu. Nowa, ale równie bolesna sensacja wydusiła ze skulonego na podłodze Gabriela piskliwy jęk, ale największe cierpienie spowodowały same słowa i beztroski ton wypowiedzi, miażdżące na proch wszelkie nadzieje o uwolnieniu się spod wpływów magicznego Czegoś.

-E-e-ee, nie ma uciekania Gabe. Czy nikt ci nigdy nie powiedział, że przedstawienie musi trwać?

Słowniczek

Wang (王) (chin.)- król

Mee amice (łac.)- mój przyjacielu

Gratias ago, iuvenis. Dei, valde frigidius ibi est! (łac.)- Dziękuje, chłopcze. Bogowie, jak tam zimno! 

Qīn rù zhě (侵入者) (chin.) – Intruz

Wēi xié (威胁) (chin. ) - Zagrożenie 

Cessā (łac.)- Zatrzymaj się

Sufficiet, fili (łac.)- Wystarczy, dziecko

Papilo (łac)- motyl